Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, Μαΐου 12, 2012

Oταν ημέρευαν τις πέρδικες...

Οι χωρικοί τις στέλνουν την ημέρα να βοσκήσουν στα βουνά και το βράδυ, τα παιδιά που τις φυλάνε, τις ξαναφέρνουν στα σπίτια τους με σφυρίγματα και με τραγούδια.

Το είχε γράψει κάποτε σε αυτό το περιοδικό ο Δασοπόνος και συνεργάτης μας Λεονάρδος Στεφάνου, αλλά ομολογώ ότι τότε το αντιμετώπισα σαν έναν νησιώτικο θρύλο που δεν «πατούσε» και πολύ στην ακρίβεια της πραγματικότητας...

«Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας και πολύ νωρίτερα ?έγραφε ο Λεονάρδος? σε πολλά νησιά του Αιγαίου υπήρχαν οι λεγόμενοι... περδικοβοσκοί, οι οποίοι ήταν επιφορτισμένοι με το έργο να προσέχουν τις πέρδικες!
Οι χωρικοί τις στέλνουν την ημέρα να βοσκήσουν στα βουνά και το βράδυ, τα παιδιά που τις φυλάνε, τις ξαναφέρνουν στα σπίτια τους με σφυρίγματα και με τραγούδια.
Ο καθένας από αυτούς είχε υπό την επίβλεψή του ένα κοπάδι πέρδικες, το οποίο το πρωί το ανέβαζε στο βουνό να βοσκήσει και το βράδυ το κατέβαζε στο χωριό, όπου το έβαζε στο κοτέτσι για να περάσουν τη νύχτα. Σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε το κοπάδι να μείνει το βράδυ έξω (στο βουνό), γιατί τότε έλεγαν ότι αγριεύει και δεν πλησιάζεται».
Οσα έγραφε τότε ο Λεονάρδος Στεφάνου ήταν πράγματα που με μικρές παραλλαγές μου τα έχουν πει και άνθρωποι που συναντάω στα κυνήγια μου στα νησιά... Μόνο που σε όλες τις περιπτώσεις τους αντιμετώπιζα με δυσπιστία και χαμογελώντας συγκαταβατικά, γιατί όταν κυνηγάς ένα άγριο και καχύποπτο πουλί σαν την τσούκαρ, είναι δύσκολο να δεχτείς ότι κάποτε αυτές οι ίδιες πέρδικες μάθαιναν να τρώνε από το χέρι των ανθρώπων!
Πριν από λίγα βράδια όμως, διαπίστωσα πως αυτή η ζώσα μνήμη των ανθρώπων στα νησιά του Αιγαίου, δεν λάθευε...
Οι «πηγές»...
Διαβάζοντας έναν από τους τόμους της έκδοσης «Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα» του Κυριάκου Σιμόπουλου, ανακάλυψα πως πολλοί νησιώτικοι πληθυσμοί της προεπαναστατικής Ελλάδας είχαν αναπτύξει μια τέτοια συμβιωτική σχέση με τις πέρδικες του τόπου τους. Το καταγράφουν στις ταξιδιωτικές εμπειρίες τους οι ξένοι περιηγητές, με πρώτο τον Γάλλο Jean Chesneau που επισκέφτηκε το 1546 τη Χίο και γράφει:
- «Στην Ελλάδα οι πέρδικες είναι εξημερωμένες όπως σε εμάς οι όρνιθες... Τις πέρδικες τις πιάνουν μικρές και τις τρέφουν όλο τον χειμώνα. Οταν μεγαλώσουν τις αφήνουν ελεύθερες στα βουνά να βοσκήσουν συντροφιά με τις άγριες. Το βράδυ έχουν σμίξει άγριες και ήμερες. Οι δούλοι τις βλέπουν από μακριά και κράζουν τις ήμερες, οπότε η καθεμία τρέχει στο σπίτι του αφεντικού της, ενώ οι άγριες πετούν στα βουνά τους».
Ακούγονται και... διαβάζονται λίγο απίστευτα όλα αυτά, αλλά λίγο αργότερα, το 1557, τα ίδια γράφει στο βιβλίο του και ο Nikolas Nikolay που επίσης βρέθηκε στη Χίο:
«Το πιο αξιοπερίεργο του νησιού είναι οι εξημερωμένες πέρδικες. Αναρίθμητες μεγάλες κόκκινες πέρδικες που περιφέρονται σε μερικά χωριά του νησιού ήμερες σαν τις δικές μας όρνιθες. Οι χωρικοί τις στέλνουν την ημέρα να βοσκήσουν στα βουνά και το βράδυ, τα παιδιά που τις φυλάνε, τις ξαναφέρνουν στα σπίτια τους με σφυρίγματα και με τραγούδια.
Κάθε κοπάδι αποτελείται από 300 και πάνω πουλιά, ακολουθούν τον οδηγό τους κι εκείνος τις ξαναφέρνει στο χωριό. Αν όμως τις μεταφέρεις έξω από το νησί, τότε αγριεύουν»!
Η εξημέρωση...
Οι ξένοι περιηγητές εκείνης της περιόδου όμως, καταγράφουν και τη μέθοδο εξημέρωσης που χρησιμοποιούσαν οι ντόπιοι με τα πουλιά:
«Μόλις τα περδικάκια βγαίνουν από το αβγό, οι χωρικοί βάζουν τα πουλάκια στον κόρφο τους, τα ζεσταίνουν επί δύο μέρες και τα τρέφουν με σίελο πλησιάζοντας το στόμα τους στο ράμφος. Ετσι ημερώνουν, εξοικειώνονται και δαμάζονται, και δεν λησμονούν ποτέ εκείνους που τα έθρεψαν»...
Ολα αυτά κάποτε βέβαια. Σήμερα, ένα κοπάδι από τσούκαρ δεν πρόκειται να ακολουθήσει ποτέ κανέναν άνθρωπο. Και για να το ακολουθήσεις εσύ, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος... για ποταμούς ιδρώτα!
Δημήτρης Στριλάκος
www.ethnos.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου