Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, Ιανουαρίου 13, 2013

ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑ ΟΠΛΑ ΑΓΑΘΑ ΤΥΠΟΥ ΒΕΜΠΛΕΝ;


Ο Θόρνσταϊν Βέμπλεν ήταν Νορβηγοαμερικανός οικονομολόγος, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Σικάγο στα τέλη του 19ου αιώνα. Το αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας του συνέπεσε με την χρυσή εποχή του κυνηγετικού όπλου, αλλά η σύνδεση με τα όπλα έρχεται από την ανάλυση του σχετικά με τα αγαθά πολυτελείας.

Ο Βέμπλεν είχε παρατηρήσει πως μερικά αγαθά αποκτούν μεγαλύτερη ζήτηση όταν η τιμή τους ανεβαίνει. Αυτή η παρατήρηση έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον οικονομικό νόμο που συνδέει την τιμή με την ζήτηση. Τα αγαθά πολυτελείας δεν είναι ακριβά λόγω μεγάλης ζήτησης, εξήγησε ο Βέμπλεν, αντίθετα έχουν μεγάλη ζήτηση επειδή είναι ακριβά.
Οντως, όταν δούμε στον κόσμο του κυνηγετικού όπλου, αυτού που λέμε "όπλο ύψιστης ποιότητας", διαπιστώνουμε ότι ο Βέμπλεν μάλλον είχε δίκιο. Αλλωστε έχουμε έμμεση επιβεβαίωση από μέσα από μια από τις πιο γνωστές εταιρείες κατασκευής τέτοιων όπλων. Ο πρώην διευθυντής παραγωγής της διάσημης Purdey, έγραψε πως οι νέες τεχνολογίες χαμηλώνουν το κόστος παραγωγής των όπλων αφού μειώνουν την ανάγκη να στοκάρονται ημιτελή όπλα, μειώνουν τις εργατώρες που επενδύονται σε κάθε όπλο.
"Αντανακλώνται αυτά τα πλεονεκτήματα στην λιανική τιμή" ρωτά ρητορικά σε άρθρο του στο περιοδικό Shooting Sportsman ο κύριος Owen. Και σοκάρει λέγοντας ότι η ρύθμιση των τιμών είναι θέμα του τμήματος μάρκετινγκ.
Το άρθρο του Owen γράφτηκε πριν 14 χρόνια και έκτοτε οι τιμές των όπλων της εταιρείας του καθώς και άλλων παρόμοιας ποιότητας διπλασιάστηκαν. Από ότι φαίνεται οι υπεύθυνοι μάρκετινγκ των πρωτοκλασάτων εταιρειών κατανοούν την σημασία της θεωρίας του Βέμπλεν!
Δεύτερη επιβεβαίωση έρχεται από τις πρακτικές των τεχνιτών που δούλευαν για τους οίκους ύψιστης ποιότητας. Σε όλες σχεδόν τις περιοχές όπου κατασκευάζονται όπλα ήταν συνηθισμένη πρακτική οι τεχνίτες να έχουν δεύτερη δουλειά κατασκευάζοντας όπλα του ίδιου τύπου, προφανώς με την ίδια τέχνη και επιμέλεια που έδειχναν στην πρωινή τους εργασία.
Τυχαίνει να ξέρω την πρακτική αυτή καλά, αφού το προσωπικό μου 12άρι πλαγιόκαννο κατασκευάστηκε εν μέρει από τεχνίτη της διάσημης Zanotti, που δούλευε τα βράδια για την βιοτεχνία Castellani. Λογικά οι τεχνίτες αυτοί έβαγαζαν την ίδια ποιότητα δουλειάς σε όλα τους τα όπλα. Είναι δύσκολο για έναν τεχνίτη να μειώσει συνειδητά το επίπεδο δουλειάς που έχει μάθει. Ομως τα όπλα της "δεύτερης δουλειάς" δεν είχαν το όνομα που τόσο πολύ μετρά στην αγορά και ανεβάζει το κασέ και την τιμή.

ΠΟΙΟΤΗΤΑ Ή/ΚΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ;

Τι ψάχνει ο πελάτης που έχει από 120 έως 250 000 Ευρώ να "επενδύσει" σε ένα κυνηγετικό ή σκοπευτικό όπλο;
Μια ματιά στα σημερινά όπλα ύψιστης ποιότητας είναι αρκετή για να γίνει κατανοητή η έμφαση της προσπάθειας. Κοντάκια από την πιο εντυπωσιακή καρυδιά, σκάλισμα από επώνυμους χαράκτες, ενίοτε με χρυσά ένθετα ή ακόμη και εμαγιέ παραστάσεις στυλ Φαμπερζέ, είναι ο κανόνας. Αλλά αυτά τα γνωρίσματα είναι επιδερμικά.
Ισως ο πιο μεγάλος γνώστης και πιο εντατικός χρήστης δίκαννων όπλων ήταν ο Λόρδος Ρίπον. Στην κυνηγετική του σταδιοδρομία ο λόρδος έβαλε στη τσάντα πάνω από μισό εκατομμύριο θηράματα και τελικά πέθανε στο κυνήγι. Τα όπλα του ήταν τρία κοκοροτούφεκα.
Εμφανισιακά τα όπλα του Ρίπον είναι λιτά, με καλά ξύλα αλλά όχι ανάλογα με αυτά που σήμερα ονομάζονται "εκθεσιακής ποιότητας". Το σκάλισμα των όπλων του Ρίπον δεν φέρει υπογραφή του χαράκτη, είναι σκάλισμα ρουτίνας. Οσοι έπιασαν τα όπλα του Ρίπον εκστασιάτηκαν με το ζύγισμα και την αίσθηση ποιότητας και ευχρηστίας. Τα σχόλια δεν είναι ανάλογα κολακευτικά για τα σημερινά πανάκριβα όπλα από όλους σχεδόν τους κατασκευαστές που μοστράρουν ως η "αβάν γκάρντ" της οπλοκατασκευής.
Που είναι η διαφορά; Στην έμφαση πάντα. Πριν το όπλο γίνει "αντικείμενο τέχνης" και "επενδυτικό είδος" η έμφαση ήταν στην ευχρηστία ως κυνηγετικό σύνεργο. Το ζύγισμα ήταν άριστο, δίνοντας την αίσθηση ότι το όπλο ήταν ζωντανό πράγμα που σε βοηθούσε στην επώμιση. Τα μέτρα ήταν μεγάλο θέμα και απορροφούσε μεγάλο μέρος της παραγωγής. Η βλητική απόδοση ελεγχόταν ξανά και ξανά.

ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ

Η Κοκό Σανέλ κάποτε είπε ότι η κομψότητα είναι θέμα αφαίρεσης Δηλαδή αφαιρείς τα περιττά και το λιτό σχήμα που απομένει είναι το κομψό. Ο κανόνας ισχύει στα όπλα και άλλα αντικείμενα. Αλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ένας από τους μεγαλύτερους οίκους όπλων ύψιστης ποιότητας, η Holland and Holland, ανήκει στον ίδιο όμιλο εταιρειών με την αρωματοποιεία Σανέλ. Οσο διαφορετικά και αν φαίνονται τα δύο είδη, όπλα και αρώματα, δεν παύουν το καθένα στο χώρο του να αντιπροσωπεύει το ίδιο πράγμα, την κομψότητα μέσα από την λιτότητα, την αφαίρεση του περιττού.
Περάσαμε όμως μια εποχή, από το 1980 και μετά, όπου το υπερφορτωμένο και φτιασιωμένο περνά για όμορφο. Η τάση έχει αγγίξει τα όρια του γκροτέσκου. Μερικοί χαράκτες υποκύπτουν και μεταφέρουν παραστάσεις από φωτογραφίες που του δίνουν οι πελάτες. Και το αποτέλεσμα είναι όπλα με ολόκληρες φωτιές που στην μια μεριά έχουν την γραία μητέρα του ιδιοκτήτη, στην άλλη το ημίαιμο Λαμπραντόρ του, και στην τρίτη το εξοχικό του σπίτι που είναι και αυτό καρακιτσαριό. Ρώσσοι πελάτες με κάπως πιο προχωρημένη αντίληψη από τους σεμνοτυφείς Αμερικάνους παραγγέλνουν κυρίες με έξτρα λάρτζ προσόντα στην κάτω μεριά της βάσης του δίκαννου.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΒΑΣΙΚΑ

Το ζύγισμα, η εργονομία, η εφαρμογή στο σώμα του χειριστή, η κατασκευαστική ποιότητα, είναι αυτά που μετράνε. Τα επιδερμικά: σκάλισμα, νερά καρυδιάς, χρυσά και εμαγιέ είναι για άλλες δουλειές.
Ο κατασκευαστής που θα κατανοήσει την αξία της επιστροφής στις ρίζες θα δυσκολευτεί να βγει στην αγορά και να δημιουργήσει όνομα ανάμεσα στα κιτς κατασκευάσματα. Οταν όμως πάρει μπρος η δουλειά, και οι πελάτες γίνουν οι μεταδότες της πληροφορίας, τα πράγματα αλλάζουν. Ειδικά αν κάνει το αντίθετο από αυτό που κάνουν οι μαρκετίστες που διαχειρίζονται τα Brand names, δηλαδή αν μεtαφέρει στον πελάτη την μείωση κόστους που επιτρέπει η σύγχρονη τεχνολογία, θα περάσει απότομα μπροστά.
Είναι απορίας άξιον πως και δεν είδαν αυτή την άποψη οι "τρίτες χώρες" που τελευταία ασχολούνται με την οπλοκατασκευή. Από μια μεριά δεν είναι δυσάρεστο, διότι κάπου μας αφήνει μια χαραμάδα εισόδου, αν ποτέ ξυπνήσουμε και θελήσουμε να μπούμε στο χορό.
www.oplognosia.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου